Chyba nie będzie zaskoczeniem, że nie przyjmowałam do wiadomości, że przyszedł w końcu rok w którym dobiegnie końca moja edukacja. Najwyraźniej nie przyjmowałam do dziś (wpis przez 2 tygodnie był szkicem, więc spróbujmy lekko cofnąć się w czasie), kiedy to po raz ostatni poszłam na wykład, który i tak nie docierał do mnie. Żeby tylko on… nie rzecz w tym, że nie rozumiałam tego o czym była mowa, lecz mowa o najprostszym w świecie mentalnym docieraniu do drugiego człowieka.
Od sześciu miesięcy mam blokadę na wszystko to co nie dotyczy tematu mojej magisterki – bo przecież ostatnie sześć miesięcy nie wniesie już nic do mojej wiedzy i ani jednego zdania do mojej pracy. Nie oszukujmy się, taką pracę mógłby napisać każdy z was, kto choć trochę otworzyłby się na pojęcie rachunku prawdopodobieństwa i procesów stochastycznych (no dobra, może znacznie więcej niż trochę, ale na pewno osoba o otwartym matematycznym poglądzie na świat, dałby radę). Wystarczy trochę dobrych chęci i robienie dobrego wrażenia, że studia które przetrwało się były najwspanialszymi latami naszego życia.
Czytaj dalej…
